Afgelopen vrijdagmiddag om 16.30 landde ons vliegtuig op Changi Airport, het vliegveld van Singapore. Een tropische regenbui was net weggetrokken. Een beetje vergelijkbaar met hoe we uit Nederland vertrokken. Veel regen en wind. Maar nu 27 graden, en in Nederland vriestemperaturen in aantocht.
Het moment waar we zo naar toe hadden geleefd was eindelijk daar. De film van deze week had ik al vaak in mijn hoofd afgespeeld. Het voelde onwerkelijk om het nu eindelijk echt mee te maken.
Maandagochtend startte de echte verhuizing met het inpakken van de spullen. Omdat alles in een container gaat op zee-transport werd letterlijk alles ingepakt in karton, ook de tafel, de bedden, de stoelen. Wij zijn met onze 6 koffers, handbagage en logeertas verkast naar mijn ouders (dagverblijf) en voor drie nachten naar een lokale B&B. Dinsdag gingen de verhuizers eerst verder met inpakken. Het eindresultaat was indrukwekkend. Een huis vol karton, hoog opgestapeld. Ik heb al eens verzucht, wat veel spullen hebben wij toch….Tegen de middag kwam de container en een paar uurtjes later was het huis leeg. Lang leve de professionele verhuizers! Het enige wat ons nog restte was alle aangebroken keukenspullen inclusief kruiden, de inhoud van de diepvries en onze bescheiden wijnvoorraad een nieuwe bestemming te geven. Makkelijk zat, mijn ouders hebben nog nooit zoveel voorraden gehad. Of ze er echt blij mee zijn….
Nu begon het toch wel heel echt te worden. Woensdag was nog een ontspannen dagje bij vrienden voor mij, terwijl JW alle laatste administratieve dingen regelde met de makelaar en een op de valreep gevonden huisbewaarder. Gelukkig blijft er leven in ons huis in Maarssen. We zijn nog steeds wel op zoek naar een commerciele huurder, maar voorlopig hebben we een oppasser met woningnood. Zij blij, wij blij.
De nacht van woensdag op donderdag heb ik er voor het eerst echt slecht van geslapen, waar gaan we aan beginnen? Wat doe ik ons en onze familie aan met mijn ambities voor een nieuwe baan en een gezinsleven in het buitenland. Donderdag een emotionele dag. ‘s ochtends eerst afscheid nemen bij de peuterschool van Fenne. De juffen hebben zo goed Fenne geholpen in het weer normaal kind worden. Met sonde en kaal hoofdje en duidelijk behoefte aan meer aandacht is Fenne liefdevol opgenomen op de groep. Nu is ze gewoon een van de kindjes en doet ze net zo goed en zelfstandig mee als de andere kindjes, erg ontroerend om te zien. ‘s Middags het afscheid van Juliet’s klas. Weer tranen in mijn ogen. Ook deze juf heeft een grote rol gespeeld in Juliet’s ontwikkeling de afgelopen twee jaar. Haar lieve vriendjes en vriendinnetjes zal ze erg missen. Ze werd overladen met cadeaus, haar eigen werkjes van de afgelopen kleuterjaren, en een mooi fotoboek.
Door de stromende regen terug naar mijn ouders voor een laatste rondje inpakken, herpakken, beslissingen nemen, wat gaat er mee en wat laten we achter. Dat laatste is relatief makkelijk, de winterjassen, de winterlaarzen. Toch ook het splinternieuwe autostoeltje, we konden het niet meer tillen!
Om half zes ‘s middags dan het echte vertrek, uitgezwaaid door opa en oma, Claudine, Ties en Janno, met vochtige ogen op pad naar Schiphol. Ik wilde geen afscheid op Schiphol, want ik ken mezelf te goed. De tranen zouden volop hebben gestroomd, op zich niet erg, maar daar moesten we aandacht besteden aan de meiden en ik wilde hen niet te veel confronteren met mijn eigen tranen. Aangekomen op Schiphol eerst een kleine uitdaging, de bagage ging op 3 karren, en we hadden nog de buggy met Fenne. Gelukkig hielp de taxi chauffeur met het eerste stukje en een grondstewardess van de KLM met het tweede stuk tot de incheckbalie. Het was even werk, maar uiteindelijk verdwenen onze 8 koffers op de band. Dat gaf een goed gevoel! Nog even wat poffertjes eten en toen naar de gate. Daar spotten we direct een BN’er met z’n gezin, JW dan, want ik ben erg slecht in BN’ers. Onze meiden waren behoorlijk moe, dus het vliegen ging prima. Ze sliepen heel snel en werden pas 2 uur voor de landing weer wakker. Lekker nog even filmpje kijken, Juliet toch nog spugen, en we waren er. De baby van de BN-er heeft het grootste deel van de nacht gehuild…..en hard gegild….Zij zagen er een stuk minder monter uit.
De bagage kwam conform Singapore standards heel snel. Maar gelukkig kwam de buggy wat later, want anders waren we met een koffer te weinig vertrokken. Heel stellig hadden we geteld, 7 koffers van de band, dus we hebben alles. Een hele rare gewaardwording. Ik was aan het wachten op de buggy en dus ook alleen op buggy’s gefocused, komt een een koffer voorbij rollen met een bekend rood lintje eraan….koffer nummer 8, ik ben benieuwd wanneer we de inhoud anders waren gaan missen!
De eerste dag was verder best zwaar. Heerlijk om het huis te laten zien, Juliet en Fenne in het zwembad te zien spelen en aan hun nieuwe bureau te zien zitten, een grote wens van Juiet. Maar mijn jetlag hoofd voelde niet fijn en het gevoel van ontheemd zijn was erg groot. Door de jetlag kregen we de meiden ‘s avonds niet rustig. Tot na 12 uur s’ nachts (7 uur Nederlandse tijd) hebben ze lopen dollen. Ten einde raad hebben we uiteindelijk ieder naast een kind geslapen.
Gelukkig had ik de wekker gezet, want zaterdagochtend vroeg kwam er alweer een optocht van mensen langs, keukenboer, electricien, raam-meneer, auto handelaar voor het thuis afleveren van de auto. Dat is op zich natuurlijk top service. En ‘s middags de Ikea met de bank waar ik al zoveel stress over had gehad. Nou, hij zit heerlijk, en slaapt heerlijk. Want terwijl ik dit blog zit te schrijven, ligt JW lekker te slapen! Vanavond zijn er nog even naar Orchard gegaan om naar de kerstverlichting te kijken en een pizza te eten, maar dat was te overweldigend, wat een drukte! Fenne en Juliet hebben wel hun ogen uitgekeken.
