Voor mij zit het er alweer op. Ik zit alweer op Schiphol. In afwachting van de vlucht die mij terug gaat brengen naar Singapore. We hebben een heerlijke week gehad. Met heel veel zon. We zijn gewoon bruin geworden! En hebben veel buiten gezeten. We hebben vooral genoten van het gemak van het wonen in een dorp. Ons vakantiehuisje was op fietsafstand van de winkels, mijn ouders, alle vriendjes en vriendinnetjes van Juliet. Ik had gewoon zadelpijn gisteren, zo snel ontwen je kennelijk om regelmatig te fietsen. Ook heerlijk om lekkere kaas en vleeswaren tegen fatsoenlijke prijzen te kopen. En voor Fenne eindelijk weer wit met bruine vlokken. Ook de Hema heeft aan mij een goede klant gehad. Net zoals mijn andere favoriete winkels in Maarssen. Outfits voor mij en schoenen voor de meiden. En dan natuurlijk ook nog een bezoek aan de kapper met Fenne. Voor het eerst in haar leven.
Iedereen was onder de indruk van hoe goed Fenne eruit ziet, haar bos haar en hoe fit ze is. De afgelopen zes maanden is ze ook met grote stappen vooruit gegaan. Dat zagen wij eigenlijk nu pas goed. Nu ze weer terug was in de omgeving waar ze zo ziek was. Al met al ontroerend om te zien. En ook weer confronterend. Want wat komt ze van ver. Vanavond reden we langs het AMC om naar Schiphol te gaan. Zelfs op die afstand komt de beklemming op mij af. Wetende hoe zwaar het voor ons was. Maar vooral ook denkend aan die mensen die wij niet kennen die nu op kinderoncologie hun dagen doorbrengen. Tussen hoop en vrees.
