Dagelijkse routine

Sinds een weekje ben ik aan het werk. Het voelt fijn om weer een vaste basis te hebben, maar het is een enorme puzzel om uit te zoeken hoe ik efficient met het openbaar vervoer naar het werk kan. De eerste week heb ik voornamelijk de taxi genomen, maar deze week ben ik aan het experimenteren met de bus en de metro. De metro is makkelijk, snel en goedkoop. Maar de dichtsbijzijnde halte is te ver lopen. Niet alleen vanwege de warmte, potentiele regenbuien, maar omdat het gewoonweg te ver is. Fietsen is hier absoluut geen optie. Veel te gevaarlijk. Dus de bus blijft over. Er zijn veel buslijnen, en de bussen rijden ook erg frequent. Niet op een tijdschema, maar gewoon iedere 10 minuten. Maar de bussen zijn wel overvol. Niet echt comfortabel dus. Vandaag heb ik eerst een half uur gewacht op een bus die niet kwam, daarna mezelf in een alternatieve overvolle bus gewurmd, om aansluitend in een overvolle metro verder te gaan. De hoeveelheid mensen die zich hieri n de ochtendspits verplaatst is overweldigend! Gelukkig zijn de meeste mensen kleiner dan ik, dat scheelt! Maar claustrofobisch kun je hier wel worden.
Ook op een zaterdag of zondag in een supermarkt, mall, parkeergarage. Wat veel mensen overal. We wisten natuurlijk dat we in een grote stad gingen wonen, maar bij ons thuis merk je daar heel weinig van. Dus we vergeten het nog wel eens. De beste manier om drukte te vermijden is 's ochtends op pad te gaan. Singaporezen starten vaak pas laat.

Juliet had gisteren haar eerste schooldag. Juliet was razend enthousiast. Leuke kinderen in de klas, lieve juf en deze week op school ook nog eens hoog bezoek. De schrijver Paul van Loon is in Singapore. En laat Juliet nu dol zijn op zijn boeken. Een hele opluchting voor ons hoe makkelijk deze eerste dagen op school gaan. Ze zal zeker nog niet het hoogste woord hebben, maar doet gewoon lekker mee in de klas. Ze is een van de oudsten in deze groep 2. De school hier laat kinderen tot en met 31 december doorschuiven naar groep 2 vanuit groep 1. Hierdoor zitten andere 6-jarigen vaak al in groep 3, terwijl in Juliet's klas, behalve zij zelf, maar 1 ander kindje al 6 is. De rest is 5. Voor Juliet een prima situatie.

Fenne heeft vandaag een uurtje met JW aaan haar zijde in haar nieuwe groep doorgebracht. Ook hier lieve juffen, en een mooi lokaal met veel speelgoed. donderdag gaat ze 2 uurtjes alleen en dan hopelijk volgende week 3 ochtenden.

Fenne's peuterschool is tweetalig, engels en nederlands. Juliet krijgt engelse les, maar het onderwijs is in het nederlands. Voorlopig speelt Jan Willem taxi chauffeur voor de meiden (vandaar dat ik met het openbaar vervoer ga), maar over een paar weken wordt het de schoolbus. Ook daar hebben Juliet en Fenne veel zin in.

Stapje voor stapje

We hebben erg genoten van ons weekje vakantie op Langkawi. Vooral veel niets te doen en veel luieren en slapen. JW heeft voor het eerst sinds tijden weer eens een boek gelezen. Mede met dank aan Sietse, want die zorgde voor goed entertainment voor de kinderen….! Hoogtepunten tijdens de vakantie waren de diners op het strand, verlicht met kaarslicht, heerlijke verse vis en een boottochtje naar een prive-strandje. Voor de televisie kijkers, de eilandjes bij Langkawi lijken sprekend op de eilanden van Robinson. 

Langzaam beginnen we onze weg te vinden in Singapore. We rijden nog steeds voornamelijk op de navigatie, maar herkennen steeds beter de verschillende wegen en routes. Het verkeer is overzichtelijk, maar door de hoeveelheid eenrichtingverkeer rijd je soms eindeloos rondjes om ergens te komen. Wat belangrijker is dat we ook beter de winkels kunnen vinden waar we goed kunnen slagen voor de dagelijkse boodschappen, lekker brood en vlees. We hebben ons nog niet gewaagd aan de ‘wet markets’, de openlucht markten, waar ook de heerlijkste verse producten worden verkocht. En ook minder aanlokkelijk uitziende stukken vlees…..Ook zijn we naar de Carrefour geweest, de koelboxen voor de meiden gekocht. De snacks en lunch voor school moeten mee in een koelbox, omdat anders in dit klimaat alles snel onsmakelijk wordt. Hoewel alles hier te koop is, zullen we zeker minder kaas gaan eten dan thuis. Zuivel en met name kaas is heel duur.

We wennen ook langzaam aan de temperatuur. De laatste dagen is de temperatuur flink omhoog gegaan en is het gestopt met regenen. Een kort wandelingetje zorgt al voor oververhitting. Rode hoofden voor Juliet en mij. Veel zweten voor JW en Fenne. Veel drinken is absoluut nodig.

De meiden lijken het hier prima te vinden, spelen eindeloos, als ze verveelt raken doen we een uitstapje en daarna koelen we af in ons eigen zwembad. Heel luxe allemaal. Het ‘echte’ leven komt nu ook dichterbij. Ik werk vanaf vandaag weer en de meiden gaan over een week naar school. We zijn erg benieuwd hoe dat zal gaan.

We denken nog dagelijks terug aan vorig jaar rondom de jaarwisseling. Hoe anders zag de nabije toekomst er toen uit en hoeveel angst hadden we voor wat er komen ging. Oudjaarsnacht was dit jaar een stuk beter! Gezellig met Sietse en Ellen op ons terras, pasta salade, witte wijn, champagne, de kinderen ontspannen.

Vakantie op Langkawi

Dit moet onze meest slecht voorbereide vakantie ooit zijn. We weten eigenlijk niet precies hoe laat we vliegen, met welke maatschappij, via welke stop-over, zonnebrand crème, muggenspul, transfer van vliegveld naar hotel. Allemaal dingen waar we niet over na hebben gedacht. We begonnen dus op de verkeerde terminal, bij de verkeerde luchtvaartmaatschappij. Gelukkig dat we met een andere luchtvaartmaatschappij vlogen, want de vlucht die we dachten te hebben geboekt was gecancelled! Na deze valse start en een onverwachte tussenstop in Penang  (voor een heel bijzondere douane controle) en niet in Kuala Lumpur kwamen we aan in Langkawi. Een mooi eiland met tropische stranden, maar ook nog wat kleine plaatsjes, wat mogelijkheden voor uitstapjes, en vooral veel restaurantjes. Ondanks het toeristische karakter is dit al veel meer Azie dan Singapore: meer troep op straat, kleine bouwvallige huizen en minder georganiseerd. Wel enorm op toeristen ingesteld, want de taxi ritten hebben vastgestelde prijzen. Geen onderhandeling nodig dus.

Ons hotel is groot, maar allemaal laagbouw en de ‘chalets’ zijn verspreid over een groot parkachtig terrein, pal aan het strand. Nog belangrijker voor de meiden, er zijn meerdere grote zwembaden, met grote kindvriendelijke delen. Dus ook relaxt voor ons! Ons dagprogramma speelt zich dan ook af tussen de verschillende zwembaden en het strand.  ‘s Avonds eten we op het strand bij onze eigen hotel in een bbq-restaurant. Heerlijke vis! Of in het dichtbij gelegen plaatsje. De meiden nieuwe dingen laten eten is een uitdaging, maar gelukkig zijn er bij het ontbijt genoeg lekkere dingen en is er veel fruit. En heerlijke vruchtensapjes. En Fenne lust springrolls. Best handig!

Met nieuwe energie kunnen we over een paar dagen terug naar Singapore om verder onze nieuwe omgeving te verkennen.  School start pas 9 januari voor Juliet en Fenne begint 10 januari met wennen op haar Jip en Janneke peuterschool.

Tropische regen en klusjes

Ondanks onze vele koffers, missen we toch echt het een en ander, dus zijn we zondagochtend op avontuur gegaan naar de Ikea, met onze eigen auto! Dankzij TomTom konden we de weg heel makkelijk vinden. Links rijden is een beetje een uitdaging. Linksaf, rechtsaf, kleine bocht, grote bocht. Rotondes kennen ze hier gelukkig niet. Het verkeer is wel druk, maar niet te agressief, hoewel iedereen wel graag vooraan rijdt. Dat zit in de Singaporese cultuur, wel beleefd, maar als je een goede deal kunt krijgen of net iets sneller kan dan een ander, dan moet je dat absoluut doen. Zomaar voorrang verlenen aan een smekend kijkende Westerse uitziende chauffeur zit er dus niet in.

Zondagmiddag kregen we ons eerste bezoek uit Nederland en later zijn we mt groeiend zelfvertrouwen samen terug naar de stad gereden (ons huis staat in een buitenwijk) om bij hun hotel te gaan zwemmen.

laatste dagen Nederland, eerste dagen Singapore

Afgelopen vrijdagmiddag om 16.30 landde ons vliegtuig op Changi Airport, het vliegveld van Singapore. Een tropische regenbui was net weggetrokken. Een beetje vergelijkbaar met hoe we uit Nederland vertrokken. Veel regen en wind. Maar nu 27 graden, en in Nederland vriestemperaturen in aantocht.

Het moment waar we zo naar toe hadden geleefd was eindelijk daar. De film van deze week had ik al vaak in mijn hoofd afgespeeld. Het voelde onwerkelijk om het nu eindelijk echt mee te maken.

Maandagochtend startte de echte verhuizing met het inpakken van de spullen. Omdat alles in een container gaat op zee-transport werd letterlijk alles ingepakt in karton, ook de tafel, de bedden, de stoelen. Wij zijn met onze 6 koffers, handbagage en logeertas verkast naar mijn ouders (dagverblijf) en voor drie nachten naar een lokale B&B. Dinsdag gingen de verhuizers eerst verder met inpakken. Het eindresultaat was indrukwekkend. Een huis vol karton, hoog opgestapeld. Ik heb al eens verzucht, wat veel spullen hebben wij toch….Tegen de middag kwam de container en een paar uurtjes later was het huis leeg. Lang leve de professionele verhuizers! Het enige wat ons nog restte was alle aangebroken keukenspullen inclusief kruiden, de inhoud van de diepvries en onze bescheiden wijnvoorraad een nieuwe bestemming te geven. Makkelijk zat, mijn ouders hebben nog nooit zoveel voorraden gehad. Of ze er echt blij mee zijn….

Nu begon het toch wel heel echt te worden. Woensdag was nog een ontspannen dagje bij vrienden voor mij, terwijl JW alle laatste administratieve dingen regelde met de makelaar en een op de valreep gevonden huisbewaarder. Gelukkig blijft er leven in ons huis in Maarssen. We zijn nog steeds wel op zoek naar een commerciele huurder, maar voorlopig hebben we een oppasser met woningnood. Zij blij, wij blij.

De nacht van woensdag op donderdag heb ik er voor het eerst echt slecht van geslapen, waar gaan we aan beginnen? Wat doe ik ons en onze familie aan met mijn ambities voor een nieuwe baan en een gezinsleven in het buitenland. Donderdag een emotionele dag. ‘s ochtends eerst afscheid nemen bij de peuterschool van Fenne. De juffen hebben zo goed Fenne geholpen in het weer normaal kind worden. Met sonde en kaal hoofdje en duidelijk behoefte aan meer aandacht is Fenne liefdevol opgenomen op de groep. Nu is ze gewoon een van de kindjes en doet ze net zo goed en zelfstandig mee als de andere kindjes, erg ontroerend om te zien. ‘s Middags het afscheid van Juliet’s klas. Weer tranen in mijn ogen. Ook deze juf heeft een grote rol gespeeld in Juliet’s ontwikkeling de afgelopen twee jaar. Haar lieve vriendjes en vriendinnetjes zal ze erg missen. Ze werd overladen met cadeaus, haar eigen werkjes van de afgelopen kleuterjaren, en een mooi fotoboek.

Door de stromende regen terug naar mijn ouders voor een laatste rondje inpakken, herpakken, beslissingen nemen, wat gaat er mee en wat laten we achter. Dat laatste is relatief makkelijk, de winterjassen, de winterlaarzen. Toch ook het splinternieuwe autostoeltje, we konden het niet meer tillen!

Om half zes ‘s middags dan het echte vertrek, uitgezwaaid door opa en oma, Claudine, Ties en Janno, met vochtige ogen op pad naar Schiphol. Ik wilde geen afscheid op Schiphol, want ik ken mezelf te goed. De tranen zouden volop hebben gestroomd, op zich niet erg, maar daar moesten we aandacht besteden aan de meiden en ik wilde hen niet te veel confronteren met mijn eigen tranen.  Aangekomen op Schiphol eerst een kleine uitdaging, de bagage ging op 3 karren, en we hadden nog de buggy met Fenne. Gelukkig hielp de taxi chauffeur met het eerste stukje en een grondstewardess van de KLM met het tweede stuk tot de incheckbalie. Het was even werk, maar uiteindelijk verdwenen onze 8 koffers op de band. Dat gaf een goed gevoel! Nog even wat poffertjes eten en toen naar de gate. Daar spotten we direct een BN’er met z’n gezin, JW dan, want ik ben erg slecht in BN’ers. Onze meiden waren behoorlijk moe, dus het vliegen ging prima. Ze sliepen heel snel en werden pas 2 uur voor de landing weer wakker. Lekker nog even filmpje kijken, Juliet toch nog spugen, en we waren er. De baby van de BN-er heeft het grootste deel van de nacht gehuild…..en hard gegild….Zij zagen er een stuk minder monter uit.

De bagage kwam conform Singapore standards heel snel. Maar gelukkig kwam de buggy wat later, want anders waren we met een koffer te weinig vertrokken. Heel stellig hadden we geteld, 7 koffers van de band, dus we hebben alles. Een hele rare gewaardwording. Ik was aan het wachten op de buggy en dus ook alleen op buggy’s gefocused, komt een een koffer voorbij rollen met een bekend rood lintje eraan….koffer nummer 8, ik ben benieuwd wanneer we de inhoud anders waren gaan missen!

De eerste dag was verder best zwaar. Heerlijk om het huis te laten zien, Juliet en Fenne in het zwembad te zien spelen en aan hun nieuwe bureau te zien zitten, een grote wens van Juiet. Maar mijn jetlag hoofd voelde niet fijn en het gevoel van ontheemd zijn was erg groot. Door de jetlag kregen we de meiden ‘s avonds niet rustig. Tot na 12 uur s’ nachts (7 uur Nederlandse tijd) hebben ze lopen dollen. Ten einde raad hebben we uiteindelijk ieder naast een kind geslapen.

Gelukkig had ik de wekker gezet, want zaterdagochtend vroeg kwam er alweer een optocht van mensen langs, keukenboer, electricien, raam-meneer, auto handelaar voor het thuis afleveren van de auto. Dat is op zich natuurlijk top service. En ‘s middags de Ikea met de bank waar ik al zoveel stress over had gehad. Nou, hij zit heerlijk, en slaapt heerlijk. Want terwijl ik dit blog zit te schrijven, ligt JW lekker te slapen! Vanavond zijn er nog even naar Orchard gegaan om naar de kerstverlichting te kijken en een pizza te eten, maar dat was te overweldigend, wat een drukte! Fenne en Juliet hebben wel hun ogen uitgekeken.

Wat hebben wij veel spullen

Sinds gisteren zijn we echt aan de slag voor de verhuizing. Kasten opruimen en uitzoeken. Zo'n oud huis is fijn, met alle hoekjes en inbouwkasten, maar ook vooral heel handig voor het verzamelen van spullen. En dan ben ik niet eens een bewaarderig type. We moesten nu vooral beslissen wat er mee kan met ons in het vliegtuig en wat in de container gaat en dus 6 weken uit het zicht is. Beslissen wat er toch naar de stort en kringloop kan, of wat eventueel nog nuttig kan zijn voor anderen. Wat we gaan weggeven of wat we via marktplaats gaan verkopen. Keuzes, keuzes.

Theoretisch kunnen we 8 stuks ruim-bagage meenemen van 30 kilo elk en 4 stuks handbagage. Ik hoop dat we het zo bont net niet gaan maken, maar op 6 grote koffers en tassen zullen we zeker uitkomen en waarschijnlijk ook nog wel 3 rolkoffertjes en.... de Pixie. Voor een heelijk kopje koffie onderweg :) ! Hoe de logistiek gaat zijn vanaf de taxi tot aan de incheckbalie en in Singapore van de bagageband tot uit de douane, is nog een vraagteken. Want ja, het is niet zo dat onze kinderen al lekker mee kunnen tillen en duwen. Bovendien hebben we ook nog Fenne's buggy. Maar ja, daar komt vanzelf een oplossing voor. Het is nog lang geen donderdag!

Singapore: hele concrete stappen

Vorige week, na de PAC-operatie, en voor de 3-maandelijkse controles, was mijn laatste tripje naar Singapore alleen. Ik heb het al vaker beschreven, Singapore en Fenne's ziekte (en dus ons niet-gaan

vorig jaar) zijn gevoelsmatig nauw met elkaar verbonden. Hoewel het scherpe randje er wel enigszins af is, bleef het iedere keer slikken om weer alleen te arriveren. Nu was het dus voor het laatst alleen, maar ook met een speciale missie: sleuteloverdracht van het nieuwe huis. Maandagochtend vroeg aangekomen met Singapore Airlines, om 7 uur ingechecked in mijn hotel en eerst maar eens slapen...:). Om  12 uur kwam mijn 'vaste' taxi mij halen. Ik had hem voor de middag geboekt, want ik had grote plannen. Eerst naar de Ikea, mijn lange lijst boodschappen afwerken met als belangrijkste item een nieuwe bank, maar ook borden, bestek, glazen, kussens, dekbedden, kinderkeukentje, boekenkastje.