Singapore: hele concrete stappen

Vorige week, na de PAC-operatie, en voor de 3-maandelijkse controles, was mijn laatste tripje naar Singapore alleen. Ik heb het al vaker beschreven, Singapore en Fenne's ziekte (en dus ons niet-gaan

vorig jaar) zijn gevoelsmatig nauw met elkaar verbonden. Hoewel het scherpe randje er wel enigszins af is, bleef het iedere keer slikken om weer alleen te arriveren. Nu was het dus voor het laatst alleen, maar ook met een speciale missie: sleuteloverdracht van het nieuwe huis. Maandagochtend vroeg aangekomen met Singapore Airlines, om 7 uur ingechecked in mijn hotel en eerst maar eens slapen...:). Om  12 uur kwam mijn 'vaste' taxi mij halen. Ik had hem voor de middag geboekt, want ik had grote plannen. Eerst naar de Ikea, mijn lange lijst boodschappen afwerken met als belangrijkste item een nieuwe bank, maar ook borden, bestek, glazen, kussens, dekbedden, kinderkeukentje, boekenkastje.

Uiteindelijk stond ik met 2 karren bij de kassa. De rijen waren al niet kort.....maar ja, ik was op missie, dus niet te ontmoedigen. De helft van de spullen afgegeven bij de bezorgservice. De andere helft in de taxi en op weg naar een supermarkt. Heel veel boodschappen ingeslagen. Als je eenmaal in een supermarkt loopt met lege keukenkastjes in gedachten, dan blijkt dat je veel nodig hebt! Ook die spullen in de taxi. Inmiddels alleen nog maar een karig plekje over om op te zitten. De rest van de achterbank helemaal vol.

Door naar het huis. De officiele sleuteloverdracht. En officieel ging het. Mijn makelaar erbij, de makelaar van de eigenaar, de eigenaar zelf en nog een mannetje, de man van de alarminstallatie. Met z'n allen een minutieuze inspectie of alles van op de 10 pagina's tellende inventarislijst staat wel aanwezig was.....Een heel vermoeiende sessie, waar ik eerst geirriteerd van werd, maar toen maar de lol van ben in gaan zien. Met z'n allen in optocht, rennend want het regende knetterhard, rondom het huis, buitenlampen tellen. En toen terug, want er was een telfout gemaakt. De ontelbare lichtschakelaars aan en uit, uit en aan, om te kijken of alles het doet. Alle kranen openen. Hebben we overal warm water?

Na 2 uur was ik afgebrand en hoefde ik alleen nog maar de uitleg te krijgen over het alarmsysteem. Alsof je dat dan nog kunt onthouden?? Gelukkig zag de alarm-meneer dat ook. Hij komt in december terug.

Een dag later weer op boodschappenjacht. Nu voor een TV, waterkoker en koffiezetapparaat. Allemaal onmisbaar. De TV voor de meiden, het koffiezetapparaat voor ons. Daarna wachten in het huis op de Ikea spullen. Het leek allemaal goed te gaan, tot het moment supreme, de bank...niks geen leuke hoekbank met chaise longue, we bleken een verkeerde combi bezorgd te hebben gekregen. Voordat we zover waren, is er heel wat Singlish op mij afgevuurd, en ik maar niet snappen wat ze zeiden. Gelukkig lag de fout bij de Ikea en hopelijk komt het goed over 2 weken.

Ondanks al deze aankopen is het huis nog altijd erg leeg. Het wordt straks echt een beetje kamperen in eigen huis voor 6 weken. Want zolang duurt het voordat de container met onze spullen komt. Als laatste actiepunt deze week ook al een bankrekening geopend, zodat we snel af zijn van de extra kosten van in het buitenland pinnen. Ik moest die week ook nog werken, dankzij de jetlag was ik weer op onmogelijke tijden wakker, dus voldoende extra uren in de dag om ook de werk-actielijst af te werken. Dit zijn heel slopende weken, maar met een goed doel. Een lekker huis en een goede start met z'n vieren.