Inmiddels gaan de meiden alweer een aantal weken naar school en hebben we een gewoon ritme. School, werk, NSA, sporten, zwemlessen. Wat dat betreft is ons leven echt niet anders dan in Nederland. Hoewel de zomerverhalen uit Nederland deden verlangen naar een zomer in Zeeland genieten nog altijd heel bewust van het wonen in Singapore. Als de warmte weer eens te veel wordt, verlangen we bijna naar de seizoenen en de frisheid van de lucht die we hier nooit hebben. Bijna. Want als ik dan foto's zie van vrienden uit Singapore die terug verhuisd zijn naar Nederland, ziet er iets heel raar uit. Het duurt even voordat ik door heb, maar het zijn de lange broeken die ze aanhebben. We kennen hen letterlijk alleen in zomerkleding, korte broeken, T-shirts. Toen afgelopen week de temperatuur hier tot onder de 25 graden zakte na een paar hele natte dagen, hadden we het serieus een beetje fris. De fan ging uit en ik had zelfs behoefte aan een vestje. Dat is dus wat 1,5 jaar in de tropen met je doet. Inmiddels is de temperatuur weer terug waar die altijd is, rond de 32 graden. Dat betekent dat een dagje LegoLand een heet en ietwat slopend uitstapje wordt. We hadden zelfs een paraplu mee voor de zon. Die Aziatische gewoonte, een parapluutje om je te beschermen tegen de hete zon, is toch echt zo gek nog niet. Maar we moeten er nog wel in groeien, vandaag bleef de paraplu in de tas. Gelukkig hadden we ook nog eens een zwaar bewolkte dag, met de zon pas op volle kracht tegen de tijd dat wij wel weer terug wilden, dus het was nog enigszins uit te houden. Iedere attractie komt uiteindelijk neer op rondjes draaien, zelf wordt ik al duizelig door er alleen maar naar te kijken. Daar hadden de meiden geen last van. Opvallend hoe veel volwassenen ook in de kinderattracties gaan. Dat moet toch typisch Aziatisch zijn, dacht ik. Inmiddels heb gehoord dat je hetzelfde ziet in Disney in Parijs. Al met al een top dagje uit, niet ver, niet absurd duur, niet te druk en al die lego-steentjes hebben wel wat. Uiteraard eindige het bezoek in de winkel en met een ijsje.
In gedachten zijn we weer vaak op F8, nu zuid, voor ons nog noord. De afdeling van het AMC waar angst heerst, waar ouders de hele dag naast het bed van hun kind zitten, grote zorgen hebben en heel veel hoop. Een schoolgenootje van Fenne en Juliet is daar in de zomervakantie onder behandeling gekomen. We leven intensief met ze mee. Hun wereld is een hele kleine wereld geworden. Waar het ritme bepaald wordt door die vreselijke ziekte en de behandeling ervan. De hele zomer dacht ik bij de blije foto's op facebook ook aan hen. En vandaag ook weer. Een onbekommerd dagje uit is voor alle families met een ernstig ziek kind geen vanzelfsprekendheid. De kinderen in het ziekenhuis zijn op z'n best fit genoeg voor een bezoek aan de speelkamer, als ze dat al aan kunnen. Zelf waren we vandaag op stap met een familie met een kleine man die ook het nodige heeft meegemaakt en nog moet gaan meemaken. Het was goed om hem te zien genieten. Net zoals onze meiden hebben genoten. Voor hen is de ziekenhuistijd al lang geleden. Het enige waar Juliet het regelmatig over heeft is dat ze op een doordeweekse dag bij een vriendje ging logeren. Omdat wij bij Fenne in het ziekenhuis moesten zijn. Het logeren vindt ze bijzonder, dat ziekenhuis veel minder! Fenne heeft het zelden over die tijd. Af en toe komt er een specifieke herinnering boven bij haar. Gelukkig maar zelden en is ze vooral een heel ondernemende en actieve kleuter. We weten als geen ander dat we dat moeten koesteren. En dat doen we dan ook.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten