December en vakantie blog

Hoewel dit Singapore-blog ondertussen meer een vakantie blog is geworden, betekent het niet dat we alleen maar op vakantie zijn. We zijn wel veel vaker weg dan we in Nederland deden. Er is enorm veel te zien en alles is redelijk dichtbij, maximaal 2 uurtjes vliegen. Er zijn veel budget maatschappijen, dus vliegtickets zijn niet duur. En reizen in de meeste Aziatische landen in de regio is ook niet duur. En elk kort tripje smaakt naar meer……

De 2 schoolweken in December waren enorm druk. Juliet's verjaardag, haar kinderfeestje, sinterklaas, kerstoptreden, kerstdiner. Toen de school op 13 december uitging, was iedereen dan ook behoorlijk uitgeteld.

Kerst is in Singapore niet een feest met een religieus karakter. Maar er wordt wel enorm uitgepakt met extreme kerstversieringen in alle malls, op Changi, langs de belangrijkste straten. Inclusief iedere avond 'echte sneeuw' bij een van de malls. Verder gaat het vooral om de cadeaus. Onze kinderen hebben dat concept inmiddels haarfijn begrepen, maar met een warrig verhaal over sinterklaas en de kerstman hebben we de verwachtingen gelukkig kunnen temperen. Veel auto's reden rond met een Rudolph Reindeer uitrusting. Geweitjes die uit de ramen staken en een rode pompom op de grill. Een merkwaardig, maar grappig gezicht. Vooral op de verschillende porsche cayennes, die ik er ook mee heb gezien.

De overdaad aan dure auto's in Singapore went nooit. Het zijn met recht de heilige koeien van de stad. Daardoor wen je ook niet aan hoe er mee wordt gereden. Zo voorzichtig (door de meerderheid dan). Je krijgt ook nooit het idee dat de bestuurders echt weten hoe groot hun auto's zijn. Ze kunnen er niet mee manoeuvreren en niet mee parkeren. Bij de parkeergarage op het werk moet je niet naar binnen rijden achter een gedistingeerde dame met een audi TT. Hoewel er ruimte genoeg is, en haar auto toch echt niet groot, doet zij er eindeloos over om haar auto in een plekje te krijgen. Zo bang is ze om de auto te beschadigen. De porsches, Aston Martins, duurdere Audi's, Ferrari's, ze hebben allemaal hun eigen favoriete plek, met zo'n laag mogelijk risico op deuren die geraakt worden door andere mindere voorzichtige bewoners.

Maar toen dus vakantie. Eerst 6 dagen in Siem Reap om Angkor Wat te bezoeken en daarna 5 dagen in Hoi An, Vietnam. Het leek heel logisch, want goedkope vlucht, toen ik de tickets boekte. Maar uiteindelijk hebben we ook een vermogen uitgegeven aan visa voor 2 landen. Wat een geldklopperij.

Beide landen smaakten naar meer. Zowel in Cambodja als Vietnam erg vriendelijke mensen, heerlijk eten, veel (straat)cultuur. Zo leuk om in rond te lopen en fietsen. Of in rond te rijden met een tuktuk. Wat een andere wereld dan de cleane Singaporese omgeving. Een cliché, maar waar je geboortegrond is, geeft zo'n totaal andere levensverwachting. Want er is ook veel armoede in deze landen, vooral in Cambodja. En wat een heftige, nog recente, geschiedenis, waar het land uit op krabbelt. Desalniettemin dus overal zoveel vriendelijkheid en optimisme. Het leven wordt beter, daar is iedereen van overtuigd. Het blijft wel een oncomfortabel gevoel geven. Onze relatieve rijkdom versus hun veel beperktere middelen. Er zijn gelukkig veel kleinschalige initiatieven om dorpen, kinderen, jongeren te helpen. Met schoon water, noodhulp na overstromingen, onderwijs, studie-beurzen. En het toerisme zorgt ook voor een steady instroom van geld. Angkor Wat trekt 3,5 miljoen bezoekers per jaar met Korea, Japan en China als leveranciers van de grootste groepen toeristen.

De tempels van Angkor Wat leverden bij ons een kleine tempelverslaving op. De kinderen konden er 2-3 per dag aan, maar ik had er nog wel meer willen zien. Gelukkig hadden we relatief koel weer in de ochtenden voor onze expedities en konden we 's middags lekker luieren bij ons hotelletje in het zonnetje. Een prima dagverdeling. De tempels zelf zijn ook redelijk kind-vriendelijk, als er tenminste niet net een buslading chinezen rond liep. Die vonden onze kinderen van tijd tot tijd interessanter dan de historie om hen heen. De tempels nodigen uit tot rondrennen, klauteren, spannende paadjes zoeken.

In de plaatselijke night market vooral veel meuk 'made in China', maar de werkplaatsjes die ook gekoesterd worden, hadden veel mooie souvenirs. Aardewerk, zijde, beeldjes. We hebben onze verzameling goed uitgebreid.

Voor ons bezoek aan Hoi An maakte ik me wat zorgen over onze timing. Want officieel is het regenseizoen nog niet afgelopen. In 1999 was ik ook in Hoi An. Toen was er een zware overstroming en konden we dagenlang het hotel niet uit. De overstromingen zijn een jaarlijks terugkerend verschijnsel, maar de bevolking blijft er onbekommerd onder. Het is wat het is. Alle spullen worden naar de eerste verdieping verhuisd en men zit de tijd gewoon uit. Het water zakt wel weer en de toeristen komen wel weer terug. Nu gelukkig geen overstromingen en droog en koel weer. Ideaal. Eindelijk weer eens slapen zonder airco. Verder is Hoi An wel veel drukker geworden, maar het oude centrum is in tact gebleven. Bovendien is alles auto vrij, om de toeristen de ruimte te geven. Ondanks alle toeristen, ook hier nog een heel goed beeld van het leven van de Vietnamezen. De vis- en groente markt. Het koken op straat. De lage stoeltjes waar iedereen op zit. Hier hebben we de night market overgeslagen, maar we hadden het heel druk met onze bezoekjes aan de kleermakers. We hebben zelfs op-maat-gemaakte schoenen gekocht. Ben benieuwd hoe lang ze het volhouden!

Met Eva kaart lezen!

Filipijnen

Vaak blijven natuurrampen niet veel meer dan een verhaal in de krant. We bedenken ons hoe verschrikkelijk het voor 'die' mensen moet zijn en gaan snel door naar de orde van de dag. De tyfoon op de Filipijnen is een heel ander verhaal. In Singapore wonen zeker 100.000 Filipino's en Filipina's. Ze werken in de bouw, in restaurants en hotels en als Foreign Domestic Worker bij mensen thuis. Deze FDWs zijn de nanny's, aunties, helpers, Amahs en ayahs en zorgen ervoor dat menig huishouden soepel draait. Niet alleen de buitenlanders in Singapore hebben een helper inwonen, ook de Singaporezen zelf. Onze buren hebben er zelfs meerdere tegelijk in dienst. De dames worden lang niet altijd even goed en rechtvaardig behandeld, en in te veel gevallen zelfs mishandeld, maar dat is weer een heel ander verhaal.

Bij ons woont Bernalyn in. Zij doet het huishouden en vangt de kinderen op als wij niet thuis zijn. Dat ons leven een absurd contrast is met haar leven in de Filipijnen went nooit echt voor ons, terwijl zij er onbekommerd onder lijkt. Hoewel we weten dat zij het goed heeft bij ons, blijven het onwezenlijke gesprekken die we voeren. Over het geld dat ze moet sturen naar huis omdat anders een ziekenhuis behandeling niet betaald kan worden en de koe zou moeten worden verkocht. Haar moeder die haar onder druk zet om meer geld opsturen voor de studie van een zusje, terwijl zij ook wil dat er geld is voor de schoolboeken en schriften van haar eigen zoontje. Die dus op de Filipijnen woont bij haar ouders en ze maar 1 keer per 2 jaar ziet. De foto's laten een dorpje zien zonder echte wegen, zonder faciliteiten. Met half afgebouwde huizen. Ook op B's eigen huis zit nog maar kort een dak, terwijl er nog geen ramen in zitten. Omdat zij er niet zelf in woont, huist er nu tijdelijk het familie varken. Als ze naar huis gaat, zoals vorig jaar kerstmis, wordt er een grote doos spullen vooruit gestuurd. Het hele dorp verwacht cadeaus. Zo graag gaat ze dus ook niet terug. Er ligt veel druk op haar als oudste dochter van het gezin.  De reis terug naar huis is ook moeizaam. Vliegen naar IloIlo. En dan met een motor het binnenland in. Vorig jaar had ze twee grote koffers bij zich. Een hele expeditie. Dit jaar blijft ze dan ook liever hier in Singapore.

De tyfoon heeft ook haar geboorte dorp getroffen. Na een paar dagen onzekerheid, kreeg ze wel de verlossende woorden dat alle familie leden de ramp hebben overleefd. En dat het dak nog op het huis zit. Maar de echte ramp voltrekt zich nu. Door de gebrekkige infrastructuur kan de familie nergens meer naar toe en raakt het eten op. Ze hadden eerst nog rijst, maar nu nauwelijks meer. Aan drinkwater is een groot tekort. Samen overleggen we wat te doen. Geld geven, goederen sturen. Welke organisatie staat ons het meest aan? Wat is het meest en het snelst effectief? Geld lijkt het beste, maar als er geen bank of winkels kunnen worden bereikt heeft de familie daar nu ook niets aan. Het land is corrupt en B is bang dat alles dat ze stuurt al lang verdwenen is voordat het haar familie bereikt. Er zijn ook veel privé initiatieven. Maar die moeten maar net op de goede plaats uitkomen. Een vader van een klasgenootje van Juliet steunen we zeker. Hij heeft zich aangesloten bij een initiatief dat 'the last mile' gedoopt is. Bernalyn vindt het heel wonderlijk dat een paar Nederlandse mannen zelf in het vliegtuig naar IloIlo zijn gestapt om daadwerkelijk zelf aan de slag te gaan. Het eerste wat ze vroeg was of het toch wel veilig voor ze was.

Zelf gaat ze vandaag met vriendinnen naar iemand die goederen naar hun dorp gaat sturen. Kijken of ze het wel of niet vertrouwd. Ze wil water en eten in blik opsturen. Met de boot iets opsturen duurt zeker een maand. Dat heeft weinig zin. Dus ze moet aansluiting zoeken bij iemand anders die zelf gaat. Ik ga op haar inzicht vertrouwen. Als zij deze mensen vertrouwt, kunnen wij ervoor zorgen dat er extra eten meegestuurd kan worden. Zelfs terwijl ik dit typ is het erg onwerkelijk. Zoveel leed, zo dicht bij en toch zo moeilijk om hulp op de goede plek te krijgen.

Singapore-Nederland

Inmiddels gaan de meiden alweer een aantal weken naar school en hebben we een gewoon ritme. School, werk, NSA, sporten, zwemlessen. Wat dat betreft is ons leven echt niet anders dan in Nederland. Hoewel de zomerverhalen uit Nederland deden verlangen naar een zomer in Zeeland genieten nog altijd heel bewust van het wonen in Singapore. Als de warmte weer eens te veel wordt, verlangen we bijna naar de seizoenen en de frisheid van de lucht die we hier nooit hebben. Bijna. Want als ik dan foto's zie van vrienden uit Singapore die terug verhuisd zijn naar Nederland, ziet er iets heel raar uit. Het duurt even voordat ik door heb, maar het zijn de lange broeken die ze aanhebben. We kennen hen letterlijk alleen in zomerkleding, korte broeken, T-shirts. Toen afgelopen week de temperatuur hier tot onder de 25 graden zakte na een paar hele natte dagen, hadden we het serieus een beetje fris. De fan ging uit en ik had zelfs behoefte aan een vestje. Dat is dus wat 1,5 jaar in de tropen met je doet. Inmiddels is de temperatuur weer terug waar die altijd is, rond de 32 graden. Dat betekent dat een dagje LegoLand een heet en ietwat slopend uitstapje wordt. We hadden zelfs een paraplu mee voor de zon. Die Aziatische gewoonte, een parapluutje om je te beschermen tegen de hete zon, is toch echt zo gek nog niet. Maar we moeten er nog wel in groeien, vandaag bleef de paraplu in de tas. Gelukkig hadden we ook nog eens een zwaar bewolkte dag, met de zon pas op volle kracht tegen de tijd dat wij wel weer terug wilden, dus het was nog enigszins uit te houden. Iedere attractie komt uiteindelijk neer op rondjes draaien, zelf wordt ik al duizelig door er alleen maar naar te kijken. Daar hadden de meiden geen last van. Opvallend hoe veel volwassenen ook in de kinderattracties gaan. Dat moet toch typisch Aziatisch zijn, dacht ik. Inmiddels heb gehoord dat je hetzelfde ziet in Disney in Parijs. Al met al een top dagje uit, niet ver, niet absurd duur, niet te druk en al die lego-steentjes hebben wel wat. Uiteraard eindige het bezoek in de winkel en met een ijsje.

In gedachten zijn we weer vaak op F8, nu zuid, voor ons nog noord. De afdeling van het AMC waar angst heerst, waar ouders de hele dag naast het bed van hun kind zitten, grote zorgen hebben en heel veel hoop. Een schoolgenootje van Fenne en Juliet is daar in de zomervakantie onder behandeling gekomen. We leven intensief met ze mee. Hun wereld is een hele kleine wereld geworden. Waar het ritme bepaald wordt door die vreselijke ziekte en de behandeling ervan. De hele zomer dacht ik bij de blije foto's op facebook ook aan hen. En vandaag ook weer. Een onbekommerd dagje uit is voor alle families met een ernstig ziek kind geen vanzelfsprekendheid. De kinderen in het ziekenhuis zijn op z'n best fit genoeg voor een bezoek aan de speelkamer, als ze dat al aan kunnen. Zelf waren we vandaag op stap met een familie met een kleine man die ook het nodige heeft meegemaakt en nog moet gaan meemaken. Het was goed om hem te zien genieten. Net zoals onze meiden hebben genoten. Voor hen is de ziekenhuistijd al lang geleden. Het enige waar Juliet het regelmatig over heeft is dat ze op een doordeweekse dag bij een vriendje ging logeren. Omdat wij bij Fenne in het ziekenhuis moesten zijn. Het logeren vindt ze bijzonder, dat ziekenhuis veel minder! Fenne heeft het zelden over die tijd. Af en toe komt er een specifieke herinnering boven bij haar. Gelukkig maar zelden en is ze vooral een heel ondernemende en actieve kleuter. We weten als geen ander dat we dat moeten koesteren. En dat doen we dan ook.

Alweer een vakantie-blog

Het lijkt misschien anders, maar wij hebben zelf niet eindeloos vakantie en moeten ook gewoon werken.....Desalniettemin hebben we er net weer een weekje vrij op zitten. Geholpen door Hari Raya (het einde van de vastenperiode) en Singapore's nationale dag hadden we een lang weekend vrij en konden we er met maar 3 extra vrije dagen een hele week van maken.

Inmiddels zijn ook Esther, Ruud en de kinderen gearriveerd in Singapore. De eerste dagen hebben ze vooral geacclimatiseerd. Een paar sightseeing tripjes gedaan en heerlijke dumplings gegeten. En heel veel gezwommen. De achterburen zullen er wel het hunne van hebben gedacht, want echt stil is het nooit met vijf kinderen tegelijkertijd in het zwembad....

Zondag vroeg zijn we vertrokken naar havenplaatsje Mersing in Maleisie. Wij in onze eigen auto, de anderen in een auto met chauffeur. Met als bijnaam Michael Schumacher. Wat een enorme snelheden wist hij te ontwikkelen! Daardoor kwamen we ook een uur te vroeg aan voor onze boot naar Pulau Tengah. Maar, het geluk was met ons, we konden op de eerdere boot mee. Op Pulau Tengah zijn verschillende afleveringen van Expeditie Robinson opgenomen, als echte fan, sprak dat Esther wel aan. In het najaar wordt er weer gefilmd. Maar omdat het eiland nu voorzien is van een mooi resort, wordt dit eiland dan gebruikt voor de beloning (voor de ingewijdenen onder ons). We hebben enorm genoten. Hagelwitte stranden, heerlijk eten, bungalows op het strand, snorkelen, kajakken, zwemmen. Een echt paradijs. Vier nachten hebben we hier geslapen. Helaas geen schildpadden gezien, maar wel heel veel vissen!

Op donderdag weer op pad met Schumi en onze auto ('dreamcar' volgens Schumi) naar Melaka. Een waar gekkenhuis. Zoveel toeristen, in zulke smalle straatjes. Zoveel verschillend straat-eten. Heel veel sterke geuren, veel durian. Bont versierde riksja's met hele harde muziek. Overweldigend. Maar ook heel leuk. Vooral de stillere zijstraatjes in Chinatown ademen nog veel sfeer uit. Het hotel lag super centraal en het personeel was erg behulpzaam. Eerst al door ons telefonisch binnen te loodsen door de chaos van het verkeer. Maar ook met goede tips voor lekker eten en een taart voor Fabian die 11 werd.

Op zaterdag hebben we met de Bike King een fietstocht gemaakt in de omgeving. Juliet en Fenne op aanhangfietsen. De anderen fietsten uiteraard zelf. We hebben veel geleerd over rubberbomen, palmolie en al het fruit dat in overvloed groeit. Wat is Maleisie toch een rijk land. Hoogtepunt was wel dat we werden uitgenodigd door de burgemeester bij hem thuis. Samen met de rest van het dorp overigens. Vanwege het einde van de vastenperiode hield hij open huis. We hebben uitgebreid gelunched, moesten alles proeven en Esther en Ruud moesten met hem op de foto voor het lokale krantje!!

Nu dan weer thuis. Nog een weekje vakantie voor de meiden en dan kunnen we eindelijk ons gewone ritme weer oppakken. Maar wat voelen we ons bevoorrecht dat we zulke gave tripjes kunnen maken op zulke korte afstand van Singapore.

Als goede expat zijn we uiteraard ook alweer het volgende reisje aan het plannen (hoewel ik dat ook in Nederland wel gewend was, 1 vakantie vooruit plannen, dus wat dat betreft is er eigenlijk niets veranderd). Maar voorlopig staat de reisagenda in het teken van werk. Manilla en Sydney voor mij. Jakarta voor Jan Willem.

Lombok

De meiden hebben acht weken zomervakantie. Acht heerlijke weken niets doen!

De eerste negen dagen van de vakantie hebben we doorgebracht op Lombok. Na een heel langdurig proces bij de Indonesische immigratie vanwege een haperend visum apparaat, maar daarna slechts een autoritje van een half uurtje met de auto, stonden we vroeg in de middag bij Yuli op de stoep.

Yuli’s homestay was namelijk ons eerste adres, in Kuta Lombok. Een total andere plaats dan Kuta op Bali. Een surfers’ paradise. Maar ook leuk voor niet-surfers, hoewel de golven twee dagen voor onze meiden iets te woest waren. We hebben ons enorm goed vermaakt, rondrijdend op twee scootertjes, de meiden voorop. Ze vonden het top. De wegen waren heel rustig, bijna geen auto’s. Ook zo onvergelijkbaar met Bali. Schitterende natuur. Leuk om zo een inkijkje te krijgen in het Indonesische leven. Veel leuker dan vanuit een auto.

Onze tweede stop was Tetabatu. Een bergdorpje aan de voet van de vulkaan. Totaal andere sfeer. En helaas ook totaal uitgestorven. Behalve wijzelf nog 1 of 2 andere toeristen gezien. Hoewel het dorp schitterend lag en we een mooie wandeling door de rijstvelden hebben gemaakt, toch reden om een dagje eerder naar Sengiggi af te reizen. Het was ons iets te geisoleerd.

Derde halte was Senggigi, een goede uitvalsbasis voor een dagtocht naar de Gili’s. En vooral goed voor veel luieren bij onze eigen ‘villa’.

De Gili’s waren schitterend. Het boottochtje heel goed te doen voor onze twee kleine heldinnen. Tijdens het boottochtje op Krabi in februari heeft Fenne alleen maar gegild, maar nu geen spektakel gelukkig. We hebben eerst gesnorkeld vanaf de boot, maar Fenne wilde absoluut niet en heeft alleen maar rondgedreven in haar zwemvestje en af en toe haar hoofd in het water gestoken om naar de vissen en het koraal te kijken.

De middag doorgebracht op Gili air. Wat een relaxte plek. En hier gesnorkeld vanaf het strand. Minder te zien, maar Juliet had goed de smaak te pakken.

Absolute pluspunten van Lombok: de rust, het eten, het eten, het eten, de stranden, de natuur,  het fruit, de scootertochtjes, de prijzen.

Wat we opnieuw hebben geleerd: lopen in de rijstvelden doe je liefst niet met je nieuwe schoenen aan….En gelukkig troffen we ook hier een gids, die Fenne voor een deel op zijn rug nam.

Nu weer terug in Singapore, maar we kunnen alweer aftellen naar onze volgende reis. Mazzelaars als we zijn!

Feestjes

Sinds we terug zijn uit Nederland lijken we van feestje naar feestje te gaan. Kinderfeestjes, koninginnedagfeestjes, bezoek uit Nederland, wat een feestje. Volle agenda's en drukke dagen, inmiddels zien zowel Juliet als Fenne witter dan ooit. En dat terwijl ze bijna dagelijks ook nog in het zwembad liggen. We genieten met volle teugen van ons intensieve programma. Behalve tijdens de huilpartijen die soms ontstaan door de korte lontjes. Van de kinderen en van ons. Want wij houden ook van voldoende slaap!

De weekenden worden de laatste weken gedomineerd door kinderfeestjes. In alle vormen en maten. Ik weet natuurlijk ook wel dat in Nederland er ook steeds uitbundiger en intensiever wordt gevierd. Maar in mijn ouderwetse optiek, zijn de beste feestjes, de feestjes thuis. Met de klassieke spelletjes als stoelendans en koekhappen. Met een huilbui van de jarige omdat de stress soms iets te groot wordt. Met afgedraaide ouders aan het einde van de middag. En een huis vol troep. Met misschien tien kindjes, maar vaak minder. Zeker bij de kleuters.

Hier gaat het een beetje anders. Feestjes duren ten eerste vaak al korter, kinderen moeten meestal gebracht en gehaald worden. En vaak is het op lokatie. Hele leuke lokaties zoals een gymhal met heel veel matten, trampolines, turntoestellen. Een dansschool. Knutsel bootcamps. Indoor minigolf (waar we ook Juliet's feestje hebben gehouden). Bowlen. Vaak ook bij een van de vele varianten van de binnenspeeltuin, groter en kleiner, ouder en nieuwer. Maar het principe is het zelfde. Rennende, gillende kinderen die veel plezier hebben, soms met elkaar spelen, maar soms ook helemaal niet. Zelf vind ik dit minder leuke plekken voor een kinderfeestje, maar de kinderen zelf zijn er dol op. En het is natuurlijk ook wel heel makkelijk. Want als ouders hoef je zelf weinig te doen.

Kleine feestjes komen hier niet voor. Er worden altijd veel kinderen uitgenodigd en vaak ook de hele klas. In zo'n speelparadijs kan dat ook makkelijk natuurlijk. Mensen die op condo's wonen zijn vaak aangewezen op de zogenaamde 'function room' voor een feestje. Ook een hele uitdaging om dat echt gezellig te maken. En op de een of andere manier is de akoestiek ook altijd dramatisch. Vaak hoort daar dan wel weer zwemmen bij. Stressvol voor ouders met kleinere kinderen, want hoe goed ze hier allemaal ook al kunnen zwemmen, heel veel kinderen tegelijk in het zwembad is goed voor doemscenario's. Laatst had Juliet een feestje waar een slangenbezweerder kwam. Vijftien kinderen hebben mr Bean om hun nek gehad!

Vandaag hadden we een feestje in meer lokale stijl. Een klasgenootje van Fenne uit een gemengd huwelijk. Dus de hele klas (21 kinderen) was uitgenodigd en de nodige additionele vrienden. Bij aankomst gelijk grote chaos. Een groot bouncing castle. Een mobiele ballenbak en heel veel rondvliegende ballen, vooral ook buiten de bak. Pal naast een heel groot zwembad. Een goochelaar, een zoet welkomstdrankje en een ober met dienbladen bier en wijn. En autootjes om op rond te rijden. Gemotoriseerd!!! En een groot buffet. Heerlijke sateetjes, spaghetti. Vers fruit. Veel zoetigheden. Twee verjaardagtaarten. Maar dan weer niet een continue aanvoer van water voor de zwaar oververhitte kinderen.

Geen echt programma en draaiboek, zoals mijn feestjes altijd hebben. Maar dat is misschien ook omdat ik me er van te voren erg druk om maak. Wellicht heeft niet iedereen een draaiboek. Waar 'wij' vaak zogenaamde drop-off feestjes hebben, blijven op een Singaporees kinderfeestje ook de ouders en de broertjes en zusjes er de hele tijd bij. De Nederlandse ouders hadden daar niet op gerekend en begonnen een beetje heen en weer te drentelen. Wat te doen? Al met al niet echt een omgeving om een vier- of vijfjarige alleen achter te laten. Maar ja, we hadden allemaal gerekend op een kinderloze middag. Met ruimte voor allerlei andere plannen. Bijna iedereen ging voor het compromis, deels blijven, afstemmen welke ouders wel bleven om eventuele tranen te drogen bij eigen afwezigheid. De kinderen zelf zijn altijd een stuk meer onbekommerd. Fenne heeft zichzelf overwonnen en is zelfs van de waterglijbaan afgegaan met haar vriendinnetjes.

Wij zijn er wel even tussen uit gegaan. Om de fotospeurtocht voor Fenne's kinderfeestje uit te zetten. Want dat vieren we thuis en hopelijk ook deels in het park bij droog weer. Na lang twijfelen had Fenne daarvoor gekozen. Of ze dat na vandaag ook nog leuk genoeg vindt........

Twee weken Nederland

Hoewel wij het maar druk hebben met de lange termijn vakantieplanning voor het bezoeken van alle leuke bestemmingen in de buurt, stond er deze vakantie een tripje naar Nederland op de rol. Voor een deel met hetzelfde programma als vorig jaar: Maarssen, Zeeland, werken in Diemen. Wel met een iets rustiger tempo deze keer en geen drie afspraken op een dag, maar al met al toch een vol programma en nog hebben we lang niet iedereen gezien die we wilden.

Zaten we vorig jaar vooral buiten op het heerlijke terras van het Vissershuisje, waren we dit jaar blij met de goed werkende vloerverwarming. Want inderdaad, het was koud in Nederland. Juliet had nauwelijks echte winterkleren, maar is gelukkig niet zo'n koukleum als ik ben! Fenne weigerde haar winterjas aan te doen, veel te dik en oncomfortabel. En een maillot, wat is dat? Nee daar had ze ook echt geen zin in. Bij het kleinste zonnestraaltje liepen ze liever zonder jas naar buiten. Ik heb me suf gesmeerd met labello en handcreme, want ja de droge lucht in Nederland is heel anders dan onze broeierige omgeving!

 Alles was weer vertrouwd als altijd, de kleine winkeltjes van Maarssen, die ook nu weer een goede klant aan ons hebben gehad, de oude school van Juliet. Haar beste vriendje en vriendinnetje van het Palet. Ze speelden zo weer verder alsof er geen jaar tussen heeft gezeten dat ze elkaar voor het laatst zagen. Voor Fenne is het allemaal net een beetje anders, zij heeft geen echte vriendinnetjes uit de tijd van de peuterspeelzaal, maar gelukkig waren er de oude oppassen en natuurlijk heel vaak oma en opa. En ook met de vriendjes van Juliet is het leuk spelen.

Na een erg gezellig weekendje in Noord Limburg, met dan eindelijk ook een beetje het lente gevoel, buiten zitten zonder jas, lopen door het bos, ook nog een paar heerlijke dagen in Zeeland. Dat voelde nog het meest als thuiskomen. De zeelucht, de rust, ons knusse huisje. Jammer dat Zeeland zo ver van alles weg is. Het zou anders de ideale uitvalsbasis zijn. Hier kunnen de meiden eindeloos doorbrengen met geknutsel, spelletjes, strijkkralen. En natuurlijk dansen met Koos Konijn. Vol overgave. Wat een verschil met 2 jaar geleden. Juliet heel verlegen, Fenne eigenlijk te weinig energie. Het liefst zat ze bij mij op schoot te kijken.

De laatste donderdag hebben we Fenne's vijfde verjaardag gevierd. Een kleine meid wordt groot. Alle ouders van alle kinderen zullen dat denken, maar bij deze uk is het toch net een beetje meer speciaal. Fenne zelf maakte zich vooral zorgen dat de cakejes die we hadden gebakken helemaal opgingen en hoe moest dat dan op school? Daar moest ze toch ook trakteren. En vanochtend in het vliegtuig, op haar echte verjaardag, is ze verwend met twee beertjes van Singapore Airlines.

De vliegreis is altijd lang. En halverwege heb ik altijd een moment dat ik denk dat we nooit meer uit die vreselijke cabine gaan komen en dat de tijd volledig stil staat. Maar al met al viel het niet tegen. De meiden hebben het prima volgehouden. En waren vandaag door het dolle heen om weer heerlijk thuis te zijn met al hun eigen speelgoed. Nu moesten er volgens Juliet eerst maar eens mensen uit Nederland naar ons toe komen. En gelukkig gaat dat gauw gebeuren!

Koud! Eieren zoeken met sneeuw.

Chocolade! Liedje van Koos Konijn