Singapore-Nederland

Inmiddels gaan de meiden alweer een aantal weken naar school en hebben we een gewoon ritme. School, werk, NSA, sporten, zwemlessen. Wat dat betreft is ons leven echt niet anders dan in Nederland. Hoewel de zomerverhalen uit Nederland deden verlangen naar een zomer in Zeeland genieten nog altijd heel bewust van het wonen in Singapore. Als de warmte weer eens te veel wordt, verlangen we bijna naar de seizoenen en de frisheid van de lucht die we hier nooit hebben. Bijna. Want als ik dan foto's zie van vrienden uit Singapore die terug verhuisd zijn naar Nederland, ziet er iets heel raar uit. Het duurt even voordat ik door heb, maar het zijn de lange broeken die ze aanhebben. We kennen hen letterlijk alleen in zomerkleding, korte broeken, T-shirts. Toen afgelopen week de temperatuur hier tot onder de 25 graden zakte na een paar hele natte dagen, hadden we het serieus een beetje fris. De fan ging uit en ik had zelfs behoefte aan een vestje. Dat is dus wat 1,5 jaar in de tropen met je doet. Inmiddels is de temperatuur weer terug waar die altijd is, rond de 32 graden. Dat betekent dat een dagje LegoLand een heet en ietwat slopend uitstapje wordt. We hadden zelfs een paraplu mee voor de zon. Die Aziatische gewoonte, een parapluutje om je te beschermen tegen de hete zon, is toch echt zo gek nog niet. Maar we moeten er nog wel in groeien, vandaag bleef de paraplu in de tas. Gelukkig hadden we ook nog eens een zwaar bewolkte dag, met de zon pas op volle kracht tegen de tijd dat wij wel weer terug wilden, dus het was nog enigszins uit te houden. Iedere attractie komt uiteindelijk neer op rondjes draaien, zelf wordt ik al duizelig door er alleen maar naar te kijken. Daar hadden de meiden geen last van. Opvallend hoe veel volwassenen ook in de kinderattracties gaan. Dat moet toch typisch Aziatisch zijn, dacht ik. Inmiddels heb gehoord dat je hetzelfde ziet in Disney in Parijs. Al met al een top dagje uit, niet ver, niet absurd duur, niet te druk en al die lego-steentjes hebben wel wat. Uiteraard eindige het bezoek in de winkel en met een ijsje.

In gedachten zijn we weer vaak op F8, nu zuid, voor ons nog noord. De afdeling van het AMC waar angst heerst, waar ouders de hele dag naast het bed van hun kind zitten, grote zorgen hebben en heel veel hoop. Een schoolgenootje van Fenne en Juliet is daar in de zomervakantie onder behandeling gekomen. We leven intensief met ze mee. Hun wereld is een hele kleine wereld geworden. Waar het ritme bepaald wordt door die vreselijke ziekte en de behandeling ervan. De hele zomer dacht ik bij de blije foto's op facebook ook aan hen. En vandaag ook weer. Een onbekommerd dagje uit is voor alle families met een ernstig ziek kind geen vanzelfsprekendheid. De kinderen in het ziekenhuis zijn op z'n best fit genoeg voor een bezoek aan de speelkamer, als ze dat al aan kunnen. Zelf waren we vandaag op stap met een familie met een kleine man die ook het nodige heeft meegemaakt en nog moet gaan meemaken. Het was goed om hem te zien genieten. Net zoals onze meiden hebben genoten. Voor hen is de ziekenhuistijd al lang geleden. Het enige waar Juliet het regelmatig over heeft is dat ze op een doordeweekse dag bij een vriendje ging logeren. Omdat wij bij Fenne in het ziekenhuis moesten zijn. Het logeren vindt ze bijzonder, dat ziekenhuis veel minder! Fenne heeft het zelden over die tijd. Af en toe komt er een specifieke herinnering boven bij haar. Gelukkig maar zelden en is ze vooral een heel ondernemende en actieve kleuter. We weten als geen ander dat we dat moeten koesteren. En dat doen we dan ook.

Alweer een vakantie-blog

Het lijkt misschien anders, maar wij hebben zelf niet eindeloos vakantie en moeten ook gewoon werken.....Desalniettemin hebben we er net weer een weekje vrij op zitten. Geholpen door Hari Raya (het einde van de vastenperiode) en Singapore's nationale dag hadden we een lang weekend vrij en konden we er met maar 3 extra vrije dagen een hele week van maken.

Inmiddels zijn ook Esther, Ruud en de kinderen gearriveerd in Singapore. De eerste dagen hebben ze vooral geacclimatiseerd. Een paar sightseeing tripjes gedaan en heerlijke dumplings gegeten. En heel veel gezwommen. De achterburen zullen er wel het hunne van hebben gedacht, want echt stil is het nooit met vijf kinderen tegelijkertijd in het zwembad....

Zondag vroeg zijn we vertrokken naar havenplaatsje Mersing in Maleisie. Wij in onze eigen auto, de anderen in een auto met chauffeur. Met als bijnaam Michael Schumacher. Wat een enorme snelheden wist hij te ontwikkelen! Daardoor kwamen we ook een uur te vroeg aan voor onze boot naar Pulau Tengah. Maar, het geluk was met ons, we konden op de eerdere boot mee. Op Pulau Tengah zijn verschillende afleveringen van Expeditie Robinson opgenomen, als echte fan, sprak dat Esther wel aan. In het najaar wordt er weer gefilmd. Maar omdat het eiland nu voorzien is van een mooi resort, wordt dit eiland dan gebruikt voor de beloning (voor de ingewijdenen onder ons). We hebben enorm genoten. Hagelwitte stranden, heerlijk eten, bungalows op het strand, snorkelen, kajakken, zwemmen. Een echt paradijs. Vier nachten hebben we hier geslapen. Helaas geen schildpadden gezien, maar wel heel veel vissen!

Op donderdag weer op pad met Schumi en onze auto ('dreamcar' volgens Schumi) naar Melaka. Een waar gekkenhuis. Zoveel toeristen, in zulke smalle straatjes. Zoveel verschillend straat-eten. Heel veel sterke geuren, veel durian. Bont versierde riksja's met hele harde muziek. Overweldigend. Maar ook heel leuk. Vooral de stillere zijstraatjes in Chinatown ademen nog veel sfeer uit. Het hotel lag super centraal en het personeel was erg behulpzaam. Eerst al door ons telefonisch binnen te loodsen door de chaos van het verkeer. Maar ook met goede tips voor lekker eten en een taart voor Fabian die 11 werd.

Op zaterdag hebben we met de Bike King een fietstocht gemaakt in de omgeving. Juliet en Fenne op aanhangfietsen. De anderen fietsten uiteraard zelf. We hebben veel geleerd over rubberbomen, palmolie en al het fruit dat in overvloed groeit. Wat is Maleisie toch een rijk land. Hoogtepunt was wel dat we werden uitgenodigd door de burgemeester bij hem thuis. Samen met de rest van het dorp overigens. Vanwege het einde van de vastenperiode hield hij open huis. We hebben uitgebreid gelunched, moesten alles proeven en Esther en Ruud moesten met hem op de foto voor het lokale krantje!!

Nu dan weer thuis. Nog een weekje vakantie voor de meiden en dan kunnen we eindelijk ons gewone ritme weer oppakken. Maar wat voelen we ons bevoorrecht dat we zulke gave tripjes kunnen maken op zulke korte afstand van Singapore.

Als goede expat zijn we uiteraard ook alweer het volgende reisje aan het plannen (hoewel ik dat ook in Nederland wel gewend was, 1 vakantie vooruit plannen, dus wat dat betreft is er eigenlijk niets veranderd). Maar voorlopig staat de reisagenda in het teken van werk. Manilla en Sydney voor mij. Jakarta voor Jan Willem.

Lombok

De meiden hebben acht weken zomervakantie. Acht heerlijke weken niets doen!

De eerste negen dagen van de vakantie hebben we doorgebracht op Lombok. Na een heel langdurig proces bij de Indonesische immigratie vanwege een haperend visum apparaat, maar daarna slechts een autoritje van een half uurtje met de auto, stonden we vroeg in de middag bij Yuli op de stoep.

Yuli’s homestay was namelijk ons eerste adres, in Kuta Lombok. Een total andere plaats dan Kuta op Bali. Een surfers’ paradise. Maar ook leuk voor niet-surfers, hoewel de golven twee dagen voor onze meiden iets te woest waren. We hebben ons enorm goed vermaakt, rondrijdend op twee scootertjes, de meiden voorop. Ze vonden het top. De wegen waren heel rustig, bijna geen auto’s. Ook zo onvergelijkbaar met Bali. Schitterende natuur. Leuk om zo een inkijkje te krijgen in het Indonesische leven. Veel leuker dan vanuit een auto.

Onze tweede stop was Tetabatu. Een bergdorpje aan de voet van de vulkaan. Totaal andere sfeer. En helaas ook totaal uitgestorven. Behalve wijzelf nog 1 of 2 andere toeristen gezien. Hoewel het dorp schitterend lag en we een mooie wandeling door de rijstvelden hebben gemaakt, toch reden om een dagje eerder naar Sengiggi af te reizen. Het was ons iets te geisoleerd.

Derde halte was Senggigi, een goede uitvalsbasis voor een dagtocht naar de Gili’s. En vooral goed voor veel luieren bij onze eigen ‘villa’.

De Gili’s waren schitterend. Het boottochtje heel goed te doen voor onze twee kleine heldinnen. Tijdens het boottochtje op Krabi in februari heeft Fenne alleen maar gegild, maar nu geen spektakel gelukkig. We hebben eerst gesnorkeld vanaf de boot, maar Fenne wilde absoluut niet en heeft alleen maar rondgedreven in haar zwemvestje en af en toe haar hoofd in het water gestoken om naar de vissen en het koraal te kijken.

De middag doorgebracht op Gili air. Wat een relaxte plek. En hier gesnorkeld vanaf het strand. Minder te zien, maar Juliet had goed de smaak te pakken.

Absolute pluspunten van Lombok: de rust, het eten, het eten, het eten, de stranden, de natuur,  het fruit, de scootertochtjes, de prijzen.

Wat we opnieuw hebben geleerd: lopen in de rijstvelden doe je liefst niet met je nieuwe schoenen aan….En gelukkig troffen we ook hier een gids, die Fenne voor een deel op zijn rug nam.

Nu weer terug in Singapore, maar we kunnen alweer aftellen naar onze volgende reis. Mazzelaars als we zijn!

Feestjes

Sinds we terug zijn uit Nederland lijken we van feestje naar feestje te gaan. Kinderfeestjes, koninginnedagfeestjes, bezoek uit Nederland, wat een feestje. Volle agenda's en drukke dagen, inmiddels zien zowel Juliet als Fenne witter dan ooit. En dat terwijl ze bijna dagelijks ook nog in het zwembad liggen. We genieten met volle teugen van ons intensieve programma. Behalve tijdens de huilpartijen die soms ontstaan door de korte lontjes. Van de kinderen en van ons. Want wij houden ook van voldoende slaap!

De weekenden worden de laatste weken gedomineerd door kinderfeestjes. In alle vormen en maten. Ik weet natuurlijk ook wel dat in Nederland er ook steeds uitbundiger en intensiever wordt gevierd. Maar in mijn ouderwetse optiek, zijn de beste feestjes, de feestjes thuis. Met de klassieke spelletjes als stoelendans en koekhappen. Met een huilbui van de jarige omdat de stress soms iets te groot wordt. Met afgedraaide ouders aan het einde van de middag. En een huis vol troep. Met misschien tien kindjes, maar vaak minder. Zeker bij de kleuters.

Hier gaat het een beetje anders. Feestjes duren ten eerste vaak al korter, kinderen moeten meestal gebracht en gehaald worden. En vaak is het op lokatie. Hele leuke lokaties zoals een gymhal met heel veel matten, trampolines, turntoestellen. Een dansschool. Knutsel bootcamps. Indoor minigolf (waar we ook Juliet's feestje hebben gehouden). Bowlen. Vaak ook bij een van de vele varianten van de binnenspeeltuin, groter en kleiner, ouder en nieuwer. Maar het principe is het zelfde. Rennende, gillende kinderen die veel plezier hebben, soms met elkaar spelen, maar soms ook helemaal niet. Zelf vind ik dit minder leuke plekken voor een kinderfeestje, maar de kinderen zelf zijn er dol op. En het is natuurlijk ook wel heel makkelijk. Want als ouders hoef je zelf weinig te doen.

Kleine feestjes komen hier niet voor. Er worden altijd veel kinderen uitgenodigd en vaak ook de hele klas. In zo'n speelparadijs kan dat ook makkelijk natuurlijk. Mensen die op condo's wonen zijn vaak aangewezen op de zogenaamde 'function room' voor een feestje. Ook een hele uitdaging om dat echt gezellig te maken. En op de een of andere manier is de akoestiek ook altijd dramatisch. Vaak hoort daar dan wel weer zwemmen bij. Stressvol voor ouders met kleinere kinderen, want hoe goed ze hier allemaal ook al kunnen zwemmen, heel veel kinderen tegelijk in het zwembad is goed voor doemscenario's. Laatst had Juliet een feestje waar een slangenbezweerder kwam. Vijftien kinderen hebben mr Bean om hun nek gehad!

Vandaag hadden we een feestje in meer lokale stijl. Een klasgenootje van Fenne uit een gemengd huwelijk. Dus de hele klas (21 kinderen) was uitgenodigd en de nodige additionele vrienden. Bij aankomst gelijk grote chaos. Een groot bouncing castle. Een mobiele ballenbak en heel veel rondvliegende ballen, vooral ook buiten de bak. Pal naast een heel groot zwembad. Een goochelaar, een zoet welkomstdrankje en een ober met dienbladen bier en wijn. En autootjes om op rond te rijden. Gemotoriseerd!!! En een groot buffet. Heerlijke sateetjes, spaghetti. Vers fruit. Veel zoetigheden. Twee verjaardagtaarten. Maar dan weer niet een continue aanvoer van water voor de zwaar oververhitte kinderen.

Geen echt programma en draaiboek, zoals mijn feestjes altijd hebben. Maar dat is misschien ook omdat ik me er van te voren erg druk om maak. Wellicht heeft niet iedereen een draaiboek. Waar 'wij' vaak zogenaamde drop-off feestjes hebben, blijven op een Singaporees kinderfeestje ook de ouders en de broertjes en zusjes er de hele tijd bij. De Nederlandse ouders hadden daar niet op gerekend en begonnen een beetje heen en weer te drentelen. Wat te doen? Al met al niet echt een omgeving om een vier- of vijfjarige alleen achter te laten. Maar ja, we hadden allemaal gerekend op een kinderloze middag. Met ruimte voor allerlei andere plannen. Bijna iedereen ging voor het compromis, deels blijven, afstemmen welke ouders wel bleven om eventuele tranen te drogen bij eigen afwezigheid. De kinderen zelf zijn altijd een stuk meer onbekommerd. Fenne heeft zichzelf overwonnen en is zelfs van de waterglijbaan afgegaan met haar vriendinnetjes.

Wij zijn er wel even tussen uit gegaan. Om de fotospeurtocht voor Fenne's kinderfeestje uit te zetten. Want dat vieren we thuis en hopelijk ook deels in het park bij droog weer. Na lang twijfelen had Fenne daarvoor gekozen. Of ze dat na vandaag ook nog leuk genoeg vindt........

Twee weken Nederland

Hoewel wij het maar druk hebben met de lange termijn vakantieplanning voor het bezoeken van alle leuke bestemmingen in de buurt, stond er deze vakantie een tripje naar Nederland op de rol. Voor een deel met hetzelfde programma als vorig jaar: Maarssen, Zeeland, werken in Diemen. Wel met een iets rustiger tempo deze keer en geen drie afspraken op een dag, maar al met al toch een vol programma en nog hebben we lang niet iedereen gezien die we wilden.

Zaten we vorig jaar vooral buiten op het heerlijke terras van het Vissershuisje, waren we dit jaar blij met de goed werkende vloerverwarming. Want inderdaad, het was koud in Nederland. Juliet had nauwelijks echte winterkleren, maar is gelukkig niet zo'n koukleum als ik ben! Fenne weigerde haar winterjas aan te doen, veel te dik en oncomfortabel. En een maillot, wat is dat? Nee daar had ze ook echt geen zin in. Bij het kleinste zonnestraaltje liepen ze liever zonder jas naar buiten. Ik heb me suf gesmeerd met labello en handcreme, want ja de droge lucht in Nederland is heel anders dan onze broeierige omgeving!

 Alles was weer vertrouwd als altijd, de kleine winkeltjes van Maarssen, die ook nu weer een goede klant aan ons hebben gehad, de oude school van Juliet. Haar beste vriendje en vriendinnetje van het Palet. Ze speelden zo weer verder alsof er geen jaar tussen heeft gezeten dat ze elkaar voor het laatst zagen. Voor Fenne is het allemaal net een beetje anders, zij heeft geen echte vriendinnetjes uit de tijd van de peuterspeelzaal, maar gelukkig waren er de oude oppassen en natuurlijk heel vaak oma en opa. En ook met de vriendjes van Juliet is het leuk spelen.

Na een erg gezellig weekendje in Noord Limburg, met dan eindelijk ook een beetje het lente gevoel, buiten zitten zonder jas, lopen door het bos, ook nog een paar heerlijke dagen in Zeeland. Dat voelde nog het meest als thuiskomen. De zeelucht, de rust, ons knusse huisje. Jammer dat Zeeland zo ver van alles weg is. Het zou anders de ideale uitvalsbasis zijn. Hier kunnen de meiden eindeloos doorbrengen met geknutsel, spelletjes, strijkkralen. En natuurlijk dansen met Koos Konijn. Vol overgave. Wat een verschil met 2 jaar geleden. Juliet heel verlegen, Fenne eigenlijk te weinig energie. Het liefst zat ze bij mij op schoot te kijken.

De laatste donderdag hebben we Fenne's vijfde verjaardag gevierd. Een kleine meid wordt groot. Alle ouders van alle kinderen zullen dat denken, maar bij deze uk is het toch net een beetje meer speciaal. Fenne zelf maakte zich vooral zorgen dat de cakejes die we hadden gebakken helemaal opgingen en hoe moest dat dan op school? Daar moest ze toch ook trakteren. En vanochtend in het vliegtuig, op haar echte verjaardag, is ze verwend met twee beertjes van Singapore Airlines.

De vliegreis is altijd lang. En halverwege heb ik altijd een moment dat ik denk dat we nooit meer uit die vreselijke cabine gaan komen en dat de tijd volledig stil staat. Maar al met al viel het niet tegen. De meiden hebben het prima volgehouden. En waren vandaag door het dolle heen om weer heerlijk thuis te zijn met al hun eigen speelgoed. Nu moesten er volgens Juliet eerst maar eens mensen uit Nederland naar ons toe komen. En gelukkig gaat dat gauw gebeuren!

Koud! Eieren zoeken met sneeuw.

Chocolade! Liedje van Koos Konijn

Aftellen

De weken vliegen voorbij. Druk voor ons allemaal. Werk. School. De na-schoolse activiteiten. Jan Willem heeft zich ten volle op zijn leven als niet werkende partner gestort met een hele lijst aan activiteiten. Squash, golf, gitaar spelen, zwemmen en fotoboeken maken, maar ondertussen spelen ook wel weer werk-dingen, dus hij moet wel opschieten. Straks kan er maar zo geen tijd meer zijn voor deze leuke dingen. En 's middags is hij sowieso heel druk met het schema van de meiden en het heen en weer rijden van en naar school, playdates, zwemles en tennisles. Zowel Juliet en Fenne hebben het nog altijd heel erg naar hun zin op school en hadden weer goede rapporten. Juliet kan al goed lezen en leest nu ook engelse boekjes zelf. Het heeft een tijdje geduurd, maar nu durft ze ook zelf engels te praten. En verstaan doet ze het ook goed. Fenne babbelde al meer engels, maar op haar eigen manier. Erg komisch om naar te luisteren.

Ik ben erg veel op reis geweest deze eerste drie maanden van het jaar, maar we kunnen nu aftellen naar onze volgende gezamelijke reis. Lekker naar Nederland. We verheugen ons enorm om weer zo veel mogelijk mensen te zien. En hopelijk is het dan eindelijk geen winter meer in Nederland. Want we hebben weinig zin in kou. Hier zijn we langzaamaan zo ge-acclimatiseerd dat we het al koud hebben als het onder de 27 graden is..... Wonderlijk toch hoe dat echt zo gaat. Voor Fenne heb ik nog wel wat warmere kleertjes, maar voor Juliet niet meer. Lang leve de Hema en kleertjes.com, want on-line shoppen kan ik nog altijd heel goed, dus eenmaal bij opa en oma aangekomen gaat het goed komen. We verheugen ons ook op het winkelen in Nederland. Hoewel we hier wel beter onze weg weten te vinden, blijft het vinden van de juiste maten een uitdaging. En het vinden van leuke kleding voor de meiden. Verder staan natuurlijk kaas, nespresso cupjes (zijn hier veel duurder....) en uiteraard drop op ons lijstje. Er gaat een lege weekend tas mee voor alles wat we van plan zijn om te kopen.

Geen bijzondere Singaporese avonturen de afgelopen periode. Ons enige toeristische uitje was een bezoek aan het nieuwe aquarium. Een absolute aanrader. Naar een Nederlandse cabaratier geweest op de Hollandse Club. En naar Joss Stone in het theater. Allebei top. En verder dan eindelijk voor het eerst gebruik gemaakt van de McDelivery. Nog een teken dat we helemaal ingeburgerd zijn!

Enerverende start van het jaar

Na onze relaxte vakantie in Australie, begon het jaar gelijk heel intensief. Voor mezelf met verschillende tripjes kort na elkaar. Dubai, Sydney, Maarssen en Amsterdam binnen vier weken. Voor de kinderen een druk programma op school. Juliet nu elke dag langer naar school. Fenne naar twee activiteiten van de NSA. Jan Willem niet meer aan het werk, maar met een lange lijst van dingen om te doen. Heel veel klusjesmannen in het huis. Het blijkt dat door de problemen rondom de oplevering de eigenaar het laatste deel niet wil betalen, dus het bouwbedrijf moet nu een opknapbeurt uitvoeren. Afgezien van de lekkage schade, worden ook de vloeren opgeknapt, de buitenmuren behandeld en vinden er allerhande klussen plaats.

De tweede week op school was het gelijk raak, in het kader van de kinderboekenweek kreeg de school Vivian den Hollander op bezoek. Een initiatief dat elk jaar plaats vindt en georganiseerd wordt samen met andere scholen in de regio. Vivian was dus ook in Kuala Lumpur en in Jakarta. Voor haar een soort van snoepreisje en een boost voor de boekenverkoop, maar voor de kinderen echt wel heel leuk. Tot onze grote trots had Juliet ook nog eens de schrijfwedstrijd gewonnen in haar klas en mocht ze samen met de andere winnaars een gesigneerd boek ophalen bij Vivian tijdens de afsluitende assembly. Wat een verschil met vorig jaar. Toen was ze voor het eerst in de assembly en moest ze worden voorgesteld. Dat durfde ze absoluut niet. En dat terwijl er heel veel kinderen tegelijk gingen. Nu moest ze in haar eentje naar voren en ging ze stralend! Iedere keer opnieuw verbazen wij ons erover hoe deze school goed is voor het zelfvertrouwen van kinderen.

En afgelopen week natuurlijk het bezoek van de koningin. Sinds de aankondiging in november was er al druk gespeculeerd of de koningin ook op school op bezoek zou komen, maar tot grote teleurstelling gebeurde dat niet. Het bezoek is natuurlijk een staatsbezoek gericht op de onderlinge handelsbetrekkingen, maar aangezien ook Willem-Alexander en Maxima mee mochten, hadden wij natuurlijk gehoopt dat Maxima wel tijd zou hebben. Maar het drietal bleef het hele programma bij elkaar. Als tussenoplossing werd er verzonnen dat de kinderen van de school allemaal naar een van de locaties mochten gaan om daar het schoollied a-capella te zingen. Een goed idee, ware het niet dat groep 1 op het laatste moment niet mee mocht en er grote teleurstelling was bij Fenne en haar vriendinnetjes. Het protocol en de veiligheidsvoorschriften bepaalden de regels en die waren heel star. Het zingen zelf ging goed, de kinderen konden allemaal de koningin goed zien en Beatrix nam gelukkig ook de tijd om even te luisteren en met sommige kinderen een praatje te maken. De officiële ingeruimde tijd in het programma was een karige drie minuten. Voor 300 kinderen. Op de televisiebeelden is Juliet een heel kort ogenblik te zien. Je moet wel heel goed kijken!

Wij zelf hoorden bij de gelukkigen die op de receptie voor de Nederlanders waren ingeloot. Met een soort gemengd gevoel, is dit leuk of eigenlijk vreselijk, gingen we in een keurige outfit naar het Fullerton Bay hotel. Eerst drie kwartier binnen wachten, toen werden we weer allemaal naar buiten geveegd om ons op te stellen om per koppel weer naar binnen te gaan en te worden voorgesteld. De ceremoniemeester riep onze namen uit en wij naar voren. Bevangen door het ogenblik heb je geen idee wat te zeggen, maar tot onze verbazing herhaalden Beatrix, W.A. en Maxima onze namen! Ze keken ons stralend aan en binnen no-time stonden we weer in de zaal. Een bijzondere gewaarwording. Door de opstelling was het alsof je een schilderij binnen stapte en standbeelden een hand ging geven. Na de voorstelronde van de 400 (!) Nederlanders was er een receptie. Er waren groepjes gemaakt van uitverkorenen om met de koningin te spreken. Wij hoorden daar niet bij, maar nu konden we wel wat beter naar Beatrix en vooral Maxima kijken. Wat een warme uitstraling heeft Beatrix en wat zag Maxima er ook in het echt mooi uit.
's Avonds mochten Jan Willem en ik ook nog naar de 'contra-prestatie'. Calefax speelde een uurtje voor de genodigden uit het Singaporeze bedrijfsleven, leden van het Corps Diplomatique en een beperkter aantal Nederlanders. Erg de moeite waard. En op de receptie na afloop volop gelegenheid om de drie van dichtbij mee te maken. Weer mochten we niet praten met het koningshuis, maar we hebben bij hun vertrek toch een persoonlijke glimlach en een 'dank u wel' weten te veroveren door ze een goede terugreis te wensen.....ja, ja, daar hadden we er de hele avond voor gestaan!

Gisteren en vandaag alle beelden op internet gescand, maar afgezien van de glimp van Juliet, komen wij niet in beeld. Het hele staatsbezoek is maar karig vastgelegd, ook in vergelijking tot de twee voorafgaande dagen aan Brunei. En dat terwijl er een heel cordon pers mee was. NOS, EO, RTL, SBS6. Wat een verspilling van geld en wat een hoop mensen die dus snoepreisjes hebben in het kielzog van zo'n staatsbezoek. En de ministers die mee waren en allerlei andere vertegenwoordigers uit Den Haag. Ik zie de toegevoegde waarde niet, zeker niet in Singapore waar het Nederlandse bedrijfsleven en de universiteiten echt goed voet aan de grond hebben. Wij hadden een hele leuke dag, maar de hele zwaan-kleef-aan die kennelijk bij zo'n bezoek hoort, komt erg overdadig over. In de Singaporeze pers was er nagenoeg geen aandacht, want daar leefde vooral de verkiezingskoorts. Gisteren waren we weer tussenverkiezingen voor een zetel in het parlement en weer heeft de oppositie partij gewonnen. Geen politieke aardverschuiving, maar toch.

Nu op naar de festiviteiten rondom Chinese New Year. Het jaar van de draak is bijna afgelopen en het jaar van de slang gaat starten.